Ik ken maar weinig mensen die in enkele woorden de spijker zo hard op zijn kop kunnen slaan dat je ogen er van gaan tranen alsof het je vinger was die geraakt werd…….. Bram Vermeulen was zo iemand, helaas is hij veel te vroeg overleden. Voor een overzicht van zijn werk kun je hier kijken, en er zijn een stuk of tien liedjes van hem die ik mijn leven lang bij me zal dragen.
Dit is er één van.
"Zo, u ziet het – het hele web-log is vernieuwd. Nieuwe kleuren, de links zijn uitgestoft en we hebben een andere kop gefabriekt. Hopelijk vind u het wat?"
De logger leunt achterover, de eerste zin van het logje staat er weer op. Op de achtergrond zingen Acda en de Munnik over het Vondelpark, de logger neemt er nog maar eens een kopje koffie bij.
Degene die de logger beschrijft is bekend met het fenomeen, tenslotte heeft hij ook een web-log onderhouden, eentje met een pikante inhoud die daardoor aanzienlijke bezoekersaantallen trok. Hij peinst nu hoe het verder zal gaan met de logger, en welke verklaring hij gaat geven voor het feit dat de logger eindelijk weer is gaan schrijven (dat deed hij namelijk al tijden niet meer). Denken over denken, overdenken eigenlijk, maar dan beslist niet in de religieuze zin van het woord. De schrijver bedenkt dan dat er wat hem betreft eigenlijk wel wat teveel logjes geschreven werden.
Ik schrijf ze beide bij elkaar, de schrijver over de logger en de logger zelf – en zelf log ik natuurlijk ook (want dat bent u nu aan het lezen, toch?). Het is niets voor mensen met een schizofrene aanleg volgens mij, al heb je dan natuurlijk al gauw wat om over te schrijven (volgens mij heeft Heleen van Rooijen dat op TV ook wel eens aangegeven. Ze vertelde over het vervagen van de grens tussen fantasie en realiteit, ik vond dat een interessant gegeven).
De eerste zinnen staan er weer op, ik ben benieuwd wat u ervan vind…..
Er staan steigers voor het restaurant dat ik voor vandaag heb uitgezocht. Ik ben deze week voor mijn werk in Middelburg, en vanwege de afstand ben ik ondergebracht in een hotel. Ik weet dat ik hier eigenlijk niet meer naar toe zou (zie hier) maar nu ik er ben vind ik het stiekem niet eens zo vervelend.
De reis verliep overigens vrij voorspoedig, ik heb geluisterd naar Camelia Jordana (zeg maar de 'Franse Duffy', zoek haar maar even op youtube). Onderweg zag ik nog een busje rondrijden met een vrij opvallend voorbeeld van ongedierte;
Het hotel heeft overigens een nogal pretentieus (en duur) restaurant waar ikzelf echter wat minder van ben gecharmeerd (lees hier waarom) zodat ik op het wereldwijde web maar even naar een chinees restaurant heb gezocht.
Op de ramen zijn grote rode plakletters aangebracht, 'Chin.' op één raam, 'Ind.' op het tweede, 'Spec.' op raam drie en 'Rest.' op het laatste. Eenmaal binnengekomen ontwaar ik een wit-porseleinen galjoen van 40 a 50 cm. hoog, voorzien van allerlei goudkleurige versiersels. Het ding is zo onwaarschijnlijk lelijk dat het daardoor wel weer aardig is om te zien. Aan het plafond hangt een rood lampionnetje, waarschijnlijk één van de allerlaatsten die we nog hebben in ons kikkerland.
Het eten is wat je er ongeveer van mag verwachten. Ik heb onder andere een stuk gebakken banaan en ik snap nu onmiddelijk de zinsnede uit één van de Harry Potter boeken – Ik geloof dat het Arthur Wemel (Weasly) is die uitroept "ranzig vet"… (in dit geval is de vertaling vermoedelijk grappiger dan het origineel – wie heeft die uitspraak in het Engels bij de hand?). Het kopje koffie toe is zo tragisch smerig dat ik het na twee slokken maar opgeef.
Ik wandel langs het kanaal door Walcheren terug naar het hotel en kijk dan een aflevering van 'Star Trek – Voyager' die ik een paar maand terug heb gedownload. Het raam staat open, er komt af en toe een vleug stadswind naar binnen.
Morgen maar een ander restaurantje opzoeken….
Wat is het toch lekker om zomaar, onverwachts, een hele dag vrij te hebben.
Dat wil zeggen – als je tenminste een goede bestemming voor die dag hebt gevonden dan, en gelukkig bedacht ik nog voor mijn ‘extra’ dag begon er een hele goede invulling voor.
Ik mag graag muziek luisteren (maar neem daar niet altijd tijd voor), wil m’n MP3 verzameling eindelijk wel eens n beetje op orde krijgen (maar dat komt er niet van door tijdgebrek), vind knutselen met radio-uitzendingen heerlijk (maar ja; tijd – dat kost zo veel tijd) en ik ben echt gek op leuke Beatles-covers (als je maar tijd hebt om ze te vinden).
Je raad het al; ik zit met n kop-telefoon op te luisteren en knip stukjes uit ouwe "Avro’s Steenen Tijdperk-uitzendingen". Klinkt (bijvoorbeeld) ongeveer zo; <klik> of zoiets als; <klik> en ondertussen werk ik aan het organiseren van de iTunes bibliotheek……
(Geplaatst door René)
Dag lieve Slungel.
Je was tien jaar lang een aanhankelijke kat – in het begin vol temperament (je maakte gauw duidelijk dat je niet van elke aai was gediend) en soms een beetje kattekwaad (piesen op de krant of de WC-rollen te grazen nemen) maar meestal een goeiige sukkel (die naam had je dus niet voor niks).
Tien jaar terug kwam je dwars door een kamer vol katten op ons afgelopen en meldde je dat je mee wou. Toen was je volgens je paspoort al tien, maar je vacht heeft altijd prachtig geglommen, we hebben je altijd voor jonger aangezien. Nu ben je er toch ineens niet meer, na maanden van steeds magerder worden raakte je in de afgelopen paar weken ook nog eens serieus in de war. Je kon je plek niet meer vinden, niet voor een plas, niet voor je rust en niet voor een aai. Zo jammer. Je was een trouwe vriend en we hebben je onze laatste vriendendienst bewezen.
Dag Slungel.
(Geplaatst door René)
Dat geeft nog best een plons, als zo’n zeegaand schip een slootje in wordt gekieperd…..
(Geplaatst door René)
Het is natuulijk wel erg cliché maar in elke man (en in mij dus ook) schuilt wel een ‘gadget-freak’, oftewel: gek op apparaatjes. Als er maar een LCD-schermpje op zit is het al gauw spannend…..en begerenswaardig. Veel vrouwen hebben dat trouwens met schoeisel en kleding (niet meteen zo meewarig gaan knikken tijdens het lezen dus).
De nieuwste gadget in ons huis is een muziek-gadget, een zwart doosje dat je aansluit op de stereo-installatie en vervolgens bedient met een prachtige afstandbediening met (inderdaad) een mooi LCD-schermpje (in kleur). Het is van Logitech en heet ‘Duet’ (klik hier voor meer informatie, en hier voor een Engelstalige beoordeling op Youtube).
Het zwarte doosje is een soort toverdoosje dat je stereo koppelt aan je computer (en dus via via aan internet). Het resultaat is dat je al je MP3′s (of eventueel honderden internet-radiostations) vanaf de comfortabele bank of de gezellige eethoek kunt beluisteren.
Al je CD’s kunnen naar zolder, achter het schot – een druk op de knop en je wisselt van Doe Maar naar de Counting Crows (je moet de MP3′s natuurlijk wel hebben). Als je zelf ‘playlists’ maakt in (bijv.) iTunes worden die helemaal automatisch overgenomen door de afstandsbediening.
En met zo’n gadget heb je in elk geval nog een voordeeltje; het raakt niet uit de mode……
(Geplaatst door René)
Nou, dat hadden wij dus nog nooit gedaan; Symphonica in Rosso. En dan doe je het n keertje, gaat de organisator failliet… We wedden wel vaker op het verkeerde paard, want ons spaargeld is op dit moment kennelijk ook in een bevroren toestand geraakt.
Het concert ging gelukkig wel door; al hadden wij een goed excuus om lekker op de eigen bank bij de houtkachel te blijven zitten best op waarde kunnen schatten. Maar ja, het giet zo het giet, en zo gingen wij ruim op tijd naar het Arnhemse. De pendelbus naar het Gelredome stond ongeveer bij de uitgang van de parkeergarage (centraal) dus dat kon werkelijk niet missen, alleen was het echt nog wel wat te vroeg voor de trip naar het Walhalla – en we moesten ook nog eten.
Eerst nog maar even een sjaal gekocht bij H&M (ik was een sjaal vergeten – had die achteraf ook net zo hard nodig als een blindedarmontsteking). Hoewel de gezellige terrasjes lonkten, en de zon nog scheen, liepen we toch maar door naar een Grieks restaurant (Delphi – tegenover de pendelbus) waar op dat moment ( kwart over vijf) nog plek zat was. Toen ons voorgerecht werd geserveerd (we deelden heel romantisch 1 portie keftedes) zat de zaak vol, en dat was maar een klein kwartiertje later.
Na het lekkere eten per bus naar het stadion. Het veld was nog vrij leeg, het was ook pas kwart over zeven. Bijna twee uur gewacht op Alan Clark dus, het voorprogramma. Niet bepaald onze muziek, al werd het wel erg echt toen Pa Clark mee kwam zingen en vader en zoon samen uit hun dak gingen – erg leuk om te zien en om te horen. Inmiddels was de toko afgevuld – hoe héét het dan nog worden kan in zo’n stadion, we stonden er van te kijken. 30.000 man is ook best wel veel, en als het symphonisch orkest vervolgens de vouwen in de broek perst van diezelfde 30.000 man (wat is dat HARD zeg) dan weet je even waarom je zo’n end naar een plattelands-stad hebt gereden.
En toen moest Mevrouw Ross nog komen! Geweldig trouwens dat ze dat nog kan, diep en diep respect. Het was verder een prachtige en heel professionele show (maar wat was het HARD) en als we niet zo benauwd waren geweest voor de te verwachten verkeerschaos waren we tot het eind gebleven. We hebben geen CD van Diana Ross (en we weten nu ook waarom) maar het was al met al echt wel de moeite waard, al hadden we eigenlijk wel meer ‘gast-optredens’ verwacht. We zouden volgend jaar misschien niet meteen weer gaan – maar het jaar daarop misschien weer wel….
Met Tina Turner bijvoorbeeld?
(Geplaatst door René)
