"Zo, u ziet het – het hele web-log is vernieuwd. Nieuwe kleuren, de links zijn uitgestoft en we hebben een andere kop gefabriekt. Hopelijk vind u het wat?"

De logger leunt achterover, de eerste zin van het logje staat er weer op. Op de achtergrond zingen Acda en de Munnik over het Vondelpark, de logger neemt er nog maar eens een kopje koffie bij.

Degene die de logger beschrijft is bekend met het fenomeen, tenslotte heeft hij ook een web-log onderhouden, eentje met een pikante inhoud die daardoor aanzienlijke bezoekersaantallen trok. Hij peinst nu hoe het verder zal gaan met de logger, en welke verklaring hij gaat geven voor het feit dat de logger eindelijk weer is gaan schrijven (dat deed hij namelijk al tijden niet meer). Denken over denken, overdenken eigenlijk, maar dan beslist niet in de religieuze zin van het woord. De schrijver bedenkt dan dat er wat hem betreft eigenlijk wel wat teveel logjes geschreven werden.

Ik schrijf ze beide bij elkaar, de schrijver over de logger en de logger zelf – en zelf log ik natuurlijk ook (want dat bent u nu aan het lezen, toch?). Het is niets voor mensen met een schizofrene aanleg volgens mij, al heb je dan natuurlijk al gauw wat om over te schrijven (volgens mij heeft Heleen van Rooijen dat op TV ook wel eens aangegeven. Ze vertelde over het vervagen van de grens tussen fantasie en realiteit, ik vond dat een interessant gegeven).

De eerste zinnen staan er weer op, ik ben benieuwd wat u ervan vind…..