Er staan steigers voor het restaurant dat ik voor vandaag heb uitgezocht. Ik ben deze week voor mijn werk in Middelburg, en vanwege de afstand ben ik ondergebracht in een hotel. Ik weet dat ik hier eigenlijk niet meer naar toe zou (zie hier) maar nu ik er ben vind ik het stiekem niet eens zo vervelend.

De reis verliep overigens vrij voorspoedig, ik heb geluisterd naar Camelia Jordana (zeg maar de 'Franse Duffy', zoek haar maar even op youtube). Onderweg zag ik nog een busje rondrijden met een vrij opvallend voorbeeld van ongedierte;

Het hotel heeft overigens een nogal pretentieus (en duur) restaurant waar ikzelf echter wat minder van ben gecharmeerd (lees hier waarom) zodat ik op het wereldwijde web maar even naar een chinees restaurant heb gezocht.

Op de ramen zijn grote rode plakletters aangebracht, 'Chin.' op één raam, 'Ind.' op het tweede, 'Spec.' op raam drie en 'Rest.' op het laatste. Eenmaal binnengekomen ontwaar ik een wit-porseleinen galjoen van 40 a 50 cm. hoog, voorzien van allerlei goudkleurige versiersels. Het ding is zo onwaarschijnlijk lelijk dat het daardoor wel weer aardig is om te zien. Aan het plafond hangt een rood lampionnetje, waarschijnlijk één van de allerlaatsten die we nog hebben in ons kikkerland.

Het eten is wat je er ongeveer van mag verwachten. Ik heb onder andere een stuk gebakken banaan en ik snap nu onmiddelijk de zinsnede uit één van de Harry Potter boeken – Ik geloof dat het Arthur Wemel (Weasly) is die uitroept "ranzig vet"… (in dit geval is de vertaling vermoedelijk grappiger dan het origineel – wie heeft die uitspraak in het Engels bij de hand?). Het kopje koffie toe is zo tragisch smerig dat ik het na twee slokken maar opgeef.

Ik wandel langs het kanaal door Walcheren terug naar het hotel en kijk dan een aflevering van 'Star Trek – Voyager' die ik een paar maand terug heb gedownload. Het raam staat open, er komt af en toe een vleug stadswind naar binnen.

Morgen maar een ander restaurantje opzoeken….