Het lijkt natuurlijk best chique, een hotelovernachting vanwege je werk. Alle kosten worden betaald en je logeert op de ‘betere’ adressen, daar waar je als privé-persoon misschien nog een goedkoper hotelletje had uitgezocht. Status en dat soort dingen, je auto kunnen zien vanuit je hotelkamer, lekker poedelen in het ligbad – het leven is nog niet zo beroerd, denk je dan. Daarbij; je gelooft me toch niet als ik er over zou klagen, dus dat kan ik net zo goed achterwege laten.

En toch…..

Het hotel ziet er inderdaad erg statig uit, vind je niet? Prachtig gelegen – recht tegenover het station (ook een heel mooi gebouw overigens) en de draaibrug over het kanaal door Walcheren. Het moet het oudste hotel van Zeeland zijn, het interieur is dan ook net zo statig als de buitenkant van het pand. Niets mis mee dus, als je hierover gaat klagen ben je natuurlijk volkomen ongeloofwaardig.

Je kunt er ook eten, dat spreekt vanzelf, en als je weet dat je de rest van de avond op jezelf bent aangewezen doe je er goed aan niet al te vroeg te eten. Zo maakte ik dus eerst een ommetje door het centrum van Middelburg, waar de ene zelfstandige na de andere het licht uitdeed en de winkeldeur afsloot.

Tegen zevenen zat ik er klaar voor, ik had zalm als voorgerecht en varkensoester daarna. De zalm ging er goed in, maar het hoofdgerecht liet op zich wachten (het was ook best druk). In de tussentijd vermaakte ik me door om me heen te kijken, afleiding genoeg. Zo waren er hotelgasten met een jonge Berner Sennen (die keurig een bak water kreeg en dus niets te klagen had) en liet de ober een dienblad met gevulde glazen uit de knuisten schieten.

Het belletje ging en ik dacht ‘daar is mijn eten’. De deur naar de keuken zwaaide open, ik zag de arm van de ober en toen een bord dat van het dienblad afzwaaide, klets – op de grond, met het hoofdgerecht, mijn hoofdgerecht, dat nu dus op de houten vloer in de deuropening lag. Ik keek op m’n horloge, ‘t was half acht geweest. Dit kon natuurlijk niet goed aflopen.

Een minuut of tien later kwam de ober mijn bestelling brengen. Hij zei eerlijk dat hij het de eerste keer had laten vallen maar dat dit een nieuwe (varkensoester) was. Ik geloofde er geen woord van; maar als iemand glashard tegen je aanliegt, wat doe je daar dan mee? Ik ben er niet sterk in, in dat soort dialoog – ik geef dat meteen maar toe.

Enfin, de aardappels waren prima en heet, de (weinige) groente en saus op het bord waren ook goed warm en de salade was niet onaardig. De varkensoester was koud en erg droog. Het laatste is nog enigzins begrijpelijk, het is en blijft een homp vlees en dus moeilijk mals op te dienen. Het feit dat die homp vlees koud was kwam natuurlijk door het ongelukje van de ober.

Je kunt je het ook prima voorstellen (ik wel tenminste), een kok die het al beklagenswaardig druk heeft en niet veel anders kan dan de situatie zo goed mogelijk redderen, vlees even afspoelen en een half minuutje de magnetron in, nieuwe aardappels, bord opnieuw opmaken en vooruit maar weer. Een nieuwe bonk vlees bakken had minstens twintig minuten extra geduurd.

Vanwege die extra tijd nam ik het dus voor lief en maakte geen bezwaar. Ik was weliswaar in de gelegenheid om te gaan klagen, maar deed het (heel bewust) niet. Ik kon toch ook slecht de ober voor leugenaar uitmaken, of had jij dat in mijn plaats wel gedaan? Uiteindelijk heb ik de varkensoester niet opgegeten, ik had er een heel klein stukje van geproefd en wist genoeg.

Ik besloot de rest wel volledig soldaat te maken (zelfs de salade) zodat enkel de homp koud vlees overbleef. De twee sprietjes lenteui die op de varkensoester lagen als garnering heb ik er weer op teruggelegd en ik ben vertrokken naar m’n kamer. Ik geef toe; een slap soort van protest. Zou het ook als klacht zijn overgekomen?

(Geplaatst door René)